VE

ABD- PKK - ERMENİSTAN

ERMENİSTAN'da üslenen PKK'lıların trafiğinin hayli hızlı olduğu gözlenmektedir. Suriye, Türkiye, İran ve Güney Kıbrıs'tan, Yunanistan'dan ve hatta Avrupa'nın çeşitli ülkelerinden çoksayıda PKK yandaşının İran üzerinden ERMENİSTAN'a sızdıkları tesbit edildi. PKK, Ermenistan'ın ARARAT bölgesindeki Kürt köylerinde PKK kampları kurmakta olduğu, gelen haberler arasında yer alıyor. Hatta PKK militanları, ARARAT şehrinin yakınında bulunan bir Havacılık Klubüne ait EXESNADOR hava alanından da yararlanıyorlar. PKK için çalışan küçük korsan uçaklar bu alana İran'dan PKK yandaşlarını ve ERMENİSTAN'da üslenen PKK militanlarına silah ve gerekli malzemeyi taşıyorlar.

ERMENİ HİZMETÇİSİ POLİTİKACILAR...

ABD'nin Eyalet politikacıları, üç beş Ermeni ile Yunanlı'nın oylarını almak, seçim kampanyalarına maddi destek sağlamak için ABD'nin politikasına ters düşse bile Türkiye'yi rahatlıkla harcayabildiklerine defalarca tanık olduk.

Gerçeği söylemek gerekirse, bu Türkiye için bir kayıp sayılmadığı gibi, dünya üzerinde hakimiyet kurma iddiasında olan ABD demokrasisi için utanç verici bir gelişmedir.

Ermeni ve Rum lobilerinin ortak girişimleri sonucu kabul ettirilen bu tasarı yetmiyormuş gibi, 25 Mart 2000’in “Yunan bağımsızlık günü” olarak Virginia'da kutlanmasını öngören ikinci bir tasarı Delegeler Meclisi tarafından benimsendi.

Bu gelişmenin en ilginç yanı, Amerika'da, Türkiye'ye yönelik Ermeni faaliyetlerini yöneten kişinin Amerikan Ermeni Ulusal Komitesi Başkanı Murad Topalyan'ın olmasıdır. Topalyan beş ayrı suçlama ile 1999'un Ekim ayı ortalarında tutuklanmıştır.

Terörist olarak suçlanan Topalyan, patlayıcı, makinalı tüfek ve seri numaraları silinmiş ateşli silahlar bulundurmaktan yargılanacak. Hüküm giymesi halinde, 31 yıl hapis cezasına çarptırılabilecek.

Topalyan, 1980 Ekim ayında üç kişinin yaralanmasıyla sonuçlanan New York’ta, Birleşmiş Milletlerdeki Türk misyona yönelik bir bombalama olayı ile silah ve patlayıcı çalan bir çeteyi yönetmekle suçlanıyor.

Yıllarca ASALA terör örgütünün ABD'deki adamı olduğu bilindiği halde bugüne kadar tutuklanmayan Topalyan'ın, Massachusetts’de bir Ermeniye ait çiftlikte ASALA örgütü militanlarına silah eğitimi verdiği de bu arada ortaya çıktı.

Bir kolejde yönetici olarak da çalışan 56 yaşındaki Ermeni eylemci, üç yıl süren bir soruşturmanın ardından, ABD Ateşli Silahlar Bürosu ve Bedford Polisi tarafından tutuklandı. Soruşturmanın başlamasına, Birleşmiş Milletlere bombalı saldırısı değil, bürosunda çok miktarda patlayıcı bulunması gerekçe oldu.

ABD basını, Topalyan’ın, ülkenin ileri gelen politikacılarıyla iyi ilişkiler içerisinde olduğunu ve Başkan Clinton’la kahveli bir toplantıda da bulunduğunu yazdı.

Polis'in değerlendirmesi, Topalyan’ın, ABD'de görevli Türk ve Azerbeycan misyonuna yönelik dikkat çekici faaliyetleriyle bir tehlike oluşturduğu şeklindedir.

Topalyan’ın başkanı olduğu Amerika Ermeni Ulusal Komitesi, aşırı milliyetçi TAŞNAK partisinin siyasi bir kolu olarak ABD’de faaliyet gösteriyor. (İnaf Ermeni Dosyası, 15 Şubat 2000)

ABD Mİ?

ABD, 300 bin Ermeni’nin oyunu kazanma uğruna, 65 milyon Türk’ün güvenini kaybetmiştir. Ermeni olayı Türkiye’de, sokaktaki adamın Amerikaya duyduğu sempatiyi gölgelendirdiğine de şu günlerde tanık oluyoruz.

Ermeni olayına önemsiz gözüyle bakanlar, “Her yıl 24 Nisanda dünyada ve 4 yılda bir Amerikada seçimlerde bu konu gündeme gelir birkaç ay Türkiye aleyhine propaganda yapılır ve sonra herşey normale döner unutulur.” diye düşünenlerin olduğunu görüyoruz. Ne yazık ki böyle düşünenler, Türk insanının ONURUNU umursamayıp fazla ciddiye almıyorlar.

Politik varlıklarını Ermeni, Yunan, Sırp kökenli seçmenlerinin oylarıyla sürdüren Amerikalı politikacılar, oy toplamanın Türkiye’nin dostluğundan daha önemli olduğunu düşünebilirler ancak, ABD’ye ne kaybettirdiklerini de düşünmeleri gerekir. Mesele Türkiye’nin kaybedecekleri değil, süper devlet olduğu iddia edilen Amerika’nın, Türkiye üzerinden neleri kaybedeceğidir.

ABD’yi yönetenlerin şu sıralarda Türkiye’ye gösterdikleri sıcak ilginin nedenini araştıracak olursak, bu müttefiğimizin Türkiye üzerinden çok şey beklediğini görürüz.

Anadolu asırlarca dünyanın zenginliklerini yağmalamak isteyenlerin göz diktikleri topraklardır. Bu böyle gelmiş böyle gidiyor. Bu yüzden Türk Devletinin toprakları parçalanmak isteniyor.

Ermeni, Kürt ve Yunanistan’ın israrla gündeme getirdiği Pontus konusu da Türk Devletini bölmek isteyenlerin sahneledikleri oyunların yalnızca bir bölümüdür.

Ne acıdır ki Türkiye’nin dış tehlikelere karşı savaş verdiği bir dönemde, dost ve müttefik bildiği ABD, Türk Devletini sırtından hançerledi.

 Ermeni Tarihçi Yosif Kösseyan:

"FRANSIZLAR, ERMENİLERİ KENDİ YAYILMA EMELLERİ İÇİN KULLANMIŞLARDIR.”

Napoleon'un, Güney Doğu Anadoluyu ele geçirmek için Ermenileri Türklere karşı isyana teşvik ettiğini yazan Ermeni tarihçi Yunanca yayınlanan kitabında, Yabancı güçlerin Ermenileri nasıl kullandıklarını anlatıyor

Kösseyan, '·Ermenilerin Bağımsızlık Savaşı” adlı kitabında, Yabancı güçlerin ve bilhassa Fransızların, Anadoluda yaşayan Ermenileri Türklere karşı nasıl ayaklandırdıklarını şöyle anlatıyor:

"Kafkasyada bulunan ve Türkiye’den oraya giden 150 bin Ermeni gönüllü, Türklere karşı savaşmak için Rus ordusuna katılmışlardı. 28 Ekim 1914’de Ermenilerin beklediği an geldi. Rusya,Fransa ve İngiltere Türkiyeye savaş ilan etmişlerdi. Ermeniler de bu savaştaki yerlerini almışlardı."

"Ermeni Bağımsızlık Savaşı" kitabının bir bölümünde de şu satırları okuyoruz:

Türkiye’nin dostları ve müttefikleri olduklarını iddia eden bazı ülkelerin, onlara muhtaç, aciz bir Türkiye yaratmaya çalıştıklarını her Türk görüyor ve bu tehlikeli gelişmeler onu vatanına daha çok bağlıyor.

Bugün yaşanan olaylar, 19. Yüzyılın başında Osmanlı İmparatorluğunu parçalamak, topraklarını yağmalamak isteyen “Süper Güçlerin”, 2000 yılının eşiğine geldiğimiz şu günlerde, aynı politikalarını uygulamaya koyduklarına bir işarettir. Bu güçlerin kullandıkları taşeronlar ise değişmedi.

Türk Devletini ve insanını karalamayı hedef alan yalanların arkasında yatan gerçekleri, dünya insanlarının öğrenmeleri zamanı artık gelmiştir.

Padişahların itimadını kazanmış, saraya hizmet etmiş ve Hazine bakanlığı yapmış Agop Kazazyan Paşa, Mikael Portokalyan Paşa ve Ohannes Paşa imparatorluğa sadakatle hizmet etmiş Ermenilerdir.

Bu uyumlu ve kardeşçe ilişkiler Kırım Savaşı sonrasına kadar devam etti. Çarlık Rusyası, Osmanlı İmparatorluğunu parçalama politikasını Kırım Savaşında uğradığı hezimetten sonra uygulamaya koymuştu.

Osmanlı İmparatorluğuna iki cephede sorun yaratmak amacıyla sıkıştırmayı hedef alan, Balkanlardaki Hıristiyan azınlığı koruma bahanesi ile izlediği kışkırtmacı politikasını, 1870’li yıllarda Doğu Anadoluda yaşayan Ermeniler üzerinde de uygulamaya başlamıştı.

Çarlık Rusyası izlediği bu politikasının sonucunda Ermeniler, 1876 da Osmanlı İmparatorluğuna baş kaldırdılar. Bu ayaklanmalar o devrin bazı süper devletlerinin de kendi politikaları doğrultusunda karışmalarıyla, yıllar geçtikçe arttı, kanlı savaşlara yol açarak, Osmanlı İmparatorluğunun çöküşüne kadar devam etti.

1862 yılında Adana’da, Zeytun’da ilk Ermeni isyanı çıktıktan sonra, bunu diğer ayaklanmalar takip etmiş ve sonuçta Türk insanıyla Ermeniler arasındaki sıcak ilişkiler yavaş yavaş soğumaya başlamıştı.

Rus ve Anadolu Ermenileri’nin Çarlık Rusya’sının kışkırtmaları sonucunda başlattıkları ayaklanmalar, 1877 Türk-Rus harbinde, Osmanlı İmparatorluğu’nun Doğu cephesini çok zor durumlarda bırakmıştı.

Hele Ermeni patriği Nersis Efendinin, 1878 de savaşın galibi Rusların Yeşilköydeki karargahına giderek Anadoluda bir Ermeni Devletinin kurulması için Çar’dan yardım istemesi, Ermenilerin artık “Sadık Millet” ünvanına layık olmadıklarını, Türklere acı bir şekilde göstermişti.

Rusya’da eğitilen Ermeni teröristler İmparatorluğun merkezi olan İstanbulda bile kanlı eylemler gerçekleştiriyorlardı. Hatta yabancı ülkelerin askeri müdahelelerine zemin hazırlamak için, 1896’da İstanbul’da Osmanlı Bankasını basmaya bile teşebbüs etmişlerdi.

Buna rağmen, Osmanlı Devletine baş kaldıran Ermenilere katılmayan ve kanlı hareketlerini tasvip etmeyen Ermeniler de vardı. Bunlar gizli Ermeni terör örgütleri tarafından tehdit ediliyor, evleri bombalanıyor, yakılıyordu.

Batıdaki ülkelerin Ermeni konusuna ilgi göstermelerinin en önemli nedeni Rusların bunu bir Müslümanlık Hıristiyanlık meselesi şeklinde dünyaya duyurmalarıydı. Ama gene de bu ilginin ardında yatan asıl gerçek Osmanlı İmparatorluğu’nun zenginlikleriydi. İngilizler, Fransızlar ve İtalyanlar kapitulasyonlarını, Ruslar ise Boğazlara ve Doğudaki Türk topraklarına gözlerini dikmişlerdi.

Oluşturulan propaganda mekanizması işlevini, Batılı ülkelerin politikaları doğrultusunda, sürdürdü. Ermeni Propagandası özellikle Kurtuluş savaşı döneminde görüntüsünü birden değiştirmişti.

Ermeniler, 1900’lerin ilk yıllarından itibaren Rusya’da geniş bir propaganda faaliyetine giriştiler.

Bu çağrı üzerine Ermenilerin Patriği 5.Kevork imzasıyla Kilisenin yayın organı Ararat’ta yayınlanan bir yazı, tüm dünyaya dağıtılarak, Ermenilere Rusya’daki soydaşlarıyla birleşme önerilmişti.

Ermeniler propagandalarını üslendirdikleri ülkelerde, kendilerini doğu uygarlıklarının öncüleri olarak tanıttılar. Hatta Yunan uygarlığının da kökünde Ermenilik bulunduğunu ortaya atarak bir çeşit “üstün ırk” teorisi yaratmaya çalıştılar. Bununla da yetinmeyerek Fransızlarla aralarında kan bağı bulunduğunu iddia ettiler. Bu konudaki propagandalarına destek veren Fransızlar da olmuştu.

Paris Üniversitesi Profesörlerinden BRUN, Ermenilerle, Fransızların aynı soydan geldiklerini iddia edecek kadar ileriye gitmişti. BRUN’a göre Ermeni Kralları Lüsinyan Hanedanından geliyorlarmış.

Ermeni propagandasında “uygarlık” ve “soyluluk” ilgi görmeyince bu kez “duygu sömürüsü” görüntüsü sahnelendi. Bu propagandanın sloganları “Soykırıma uğramış”, “Ezilmiş millet” şeklindeydi.

Fransa’nın, 1918 Sevr Anlaşmasına dayanarak işgal ettiği Güney Anadolu’daki topraklar üzerinde bağımsız bir Ermenistan Devleti kuracağına dair ortaya attığı sloganlar sonucu, diğer ülkelerde yaşayan çok sayıda Ermeni bölgeye geldi. Bunların katılmasıyla oluşturulan “Ermeniler Lejyonu” Kilikya’da göreve başladı.

Fransa’nın kurduğu Ermeni lejyonuyla elde etmek istediği, bağımsız bir Ermenistan Devletinin kurmak değil, bölgede Fransız çıkarlarına hizmet edecek askeri bir güç yaratmaktı.

Ancak olaylar Fransa’nın umduğu gibi gelişmedi: Ermenilerin bölgede yaşayan Türkler üzerinde başlattıkları katliamlar Fransız basınında yayınlanmaya başlayınca, Paris Hükümeti güç durumda kaldı. Adanadaki Fransız komutanlarının yolladıkları raporların da olayları doğrulaması üzerine, Ermeni lejyonu dağıtıldı.

Bu gelişmelerden sonra Ermenilerin Adana’da Türklere karşı giriştikleri katliamlar çabuk unutuldu.

Fransız basınında tam aksi yönde bir propaganda, Ermenilerin katliama uğradığı haberleri tekrar yer almaya başladı.İşin en ilginç yanı, Türk Kurtuluş Savaşı’nın Ermenilerce Fransız kamuoyunda bir “Ermeni Soykırımı” olarak tanıtılmasıydı.

1920 yılının Haziran ayında Kilikya’da kuruluşu ilan edilen “Amanus Ermeni Cumhuriyeti” çok kısa ömürlü oldu. Türk ordusunca girişilen askeri harekat sonucunda ortadan kalktı.

Yapılan çalışmalar sonucu, doğal zenginliklerle dolu toprakların İngiltere’nin elinde bulunduğunun anlaşılması üzerine, Amerika bu girişiminden vazgeçti.

Elde edilecek karlı alanların bulunmaması, Başkan Wilson’un kararını değiştirmesine neden olmuştu. Ancak bu olaya başlayan Amerika’daki Ermeni propagandası, Ermenilerin bu ülkede etkisi gittikçe artan bir lobi oluşturmaları sonucunu doğurmuştu.

Ruslar, Ermenilerin koruyucuları olarak gözükmüşlerse de Kafkasyada yaşayan Ermenileri toplu halde öldürdükleri de tarih kitaplarında yer alır.

1885’te Ermeni okullarının kapatılması, 1836’da Gregoryen Ermeni kilisesine mülkiyet hakkının tanınmış olmasına rağmen, 100 milyon frank tutarındaki kilise mallarına el konulması, Kafkasya’daki zengin Ermenilerin ve aydınların tutuklanarak mal ve mülklerinin alınması Rusların Ermenilere üzerinde uyguladıkları baskılardan yalnızca birkaç örnektir.

1908 Meşrutiyeti Dönemi,Türklerle, Ermeniler arasında geçici de olsa bir yakınlaşmaya ortam yaratmıştı.

Rusyanın Ermenileri kışkırtmak için kullandıkları malzeme Anadolunun zengin ve verimli topraklarıydı. Bu toprakları Ermenilere kazandıracaklarını vaadetmişlerdi.

"Yüzyıllar boyunca Kürt ağaların topraklarında ırgat olarak çalışan Ermeniler, bu duruma alışmış, bir başka şeklin mevcut olabileceğini düşünemiyor, şikayet etmiyorlardı. Zaten maddi yönden de pek zayıf sayılmazlardı. Kürt ağasına borcunu ödedikten sonra Ermeninin elinde yaşamasına yetecek kadar para kalıyordu. Osman Paşa’nın Van seferinden sonra, hükümetin gücü Kürt beyleri aleyhine kuvvetlenmiş Kürtlerin Ermenilerden olan istekleri daha da azaltmağa başlamıştır.

Bu arada, Adana’daki Ermeni çeteler hareketlenmiş 1909 Nisanında Ermenilerin ayaklanması yeniden alevlendirmişti.

Birinci Dünya savaşının patlamak üzere bulunduğu günlerde Türkiye, Rusyanın karşısında bir savaş hazırlığı içindeydi. Ruslar Doğu Anadolu’yu işgal etme hazırlıklarını tamamlamışlardı.

Samsun’dan, Ankara ve Kayseri üzerinden Adana ve Mersin’e uzanan hattın doğusunda bütün Ermeni köyleri, kasaba ve şehirlerin Ermeni mahalleleri birer silah deposu, her kilise ve Manastır birer kale haline getirilmişti.

Adana’daki Ermeni ayaklanmasını o tarihlerde Adana valisi olan Cemal Paşa hatıralarında şöyle anlatır:

Bu gelişmeler kaydedilirken Balkan Savaşı başladı. Birçok cephede savaşan Osmanlı ordusunu kovalayan talihsizlikleri fırsat bilen Ruslar ve Fransızlar Ermenileri ve Arapları Türklere saldırtma fırsatını kaçırmadılar.

Bir yandan Fransızlar, Suriye’de Arapları isyana teşvik ederken, öte yandan İstanbul’daki Rus Elçisi Giers, 1912 Kasım ayının 26’ncı günü Rus Dışişleri Bakanına çektiği bir telgrafta şöyle diyordu:

"Ermeniler, Rusya’nın yaşadıkları bölgeleri işgal etmesini istiyorlar. Ermeni kilisesi, Rusya’nın Türkiye’deki Ermenileri himayese almasını Cenabı Hak’tan diliyor. Osmanlı İmparatorluğunun şu sıralarda içinde bulunduğu kargaşadan yararlanabiliriz. Ordularımızın belirli bölgelere girmesi için zemin uygundur.”

Bu arada Ruslar, Kafkasya’da yaşayan Ermenilere karşı uyguladıkları katı tutumlarını yumuşattılar.

Kafkasya’daki hapishaneleri dolduran Ermeniler siyasi bir af ile serbest bırakıldılar. Ruslar izledikleri bu yumuşama politikalarıyle Ermeni ihtilalcilerin taraflarına geçmesine zemin hazırlamışlardı.

Ancak bu politikanın sürdürülebilmesi için aynı bölgede yaşayan Kürtlerin Ermenilere saldırmaları gerekiyordu. Böylece, Kürtler değil de Türkler, Ermenileri öldürüyorlar görüntüsüyle konu Avrupa platformunda propaganda malzemesi olarak kullanılabilecekti.

Bu senaryonun gerçekleşebilmesi için Kürt beylerinin ve nüfus sahibi Şeyhlerin Osmanlı Devletine baş kaldırmaları gerekiyordu. Bu amaçla Rusya, bir yandan Kürtlerin liderlerinden, Bedirhani Abdürrezak Beyi Rusya’da himayesine alarak bir Kürdistan prensliği kurması için ona paralar verirken öte yandan, Bitlis’te Seyittiha’yı Bitlis Konsolosu vasıtasile Osmanlı devletine isyan ettirmişti.

Rus istilası sırasında Ermenilerin, zulüm ve cinayetlerinden kurtulmak için Diyarbakır, Halep ve Adana’dan Konya, Erzurum, Erzincan ve Sivas’a sığınmış olan Kürt ve Türk muhacirlerindurumları yürekler acısıydı.

Fakat o zavallılar Müslüman oldukları için hiçbir Alman veya Amerikalı misyoner, onlar için rapor yazmadı, onların felaket ve sefaletini Ermeniler için yaptıkları gibi edebi bir lisanla Batıya duyurma gereğini vicdanında hissetmedi.

Türkiye Cumhuriyeti kurulduğu günden beri geçmişi tarihin sayfalarına gömmüş, eski düşmanlarını dostları olarak kabul etmeyi siyasetine daha uygun bulmuş onlara karşı daima dürüst davranmıştır.

Ne yazık ki bu barışçı ve iyi niyet politikasının karşılığını hiçbir zaman almamış, en güvendiği dostları bile ona, en zor zamanlarında sırtlarını dönerek tek başına bırakmışlardır.