ERMENİ İDDİALARI

1. GİRİŞ:

1960'LI YILLARIN İKİNCİ YARISINDAN İTİBAREN, ÇEŞİTLİ ÜLKELERDE YERLEŞİK OLAN ERMENİ GRUPLARIN, TÜRKİYE ALEYHİNE BAŞLATTIKLARI KARALAMA KAMPANYALARI İLE VARLIĞINI HİSSETTİREN SÖZDE ERMENİ SORUNU, 1973'DEN SONRA "KANLI ERMENİ TERÖRİZMİ"NE DÖNÜŞMÜŞTÜR.

BU TARİHTEN İTİBAREN TÜRKİYE'YE YÖNELİK ERMENİ FAALİYETLERİ, "DÖRT T" PLANI ÇERÇEVESİNDE UYGULAMAYA KONULMUŞTUR. BU PLAN, SÖZDE ERMENİ SORUNUNUN TÜM DÜNYADA TANITILMASI (TERÖRİZM İLE), TANINMASI (SOYKIRIMIN KABULÜ AŞAMASI), TAZMİNAT ALINMASI (TÜRKİYE'DEN) VE TOPRAK ELDE EDİLMESİ (TÜRKİYE'DEN) AŞAMALARINI İÇERMEKTEDİR.

BUGÜN, MAKSATLI OLARAK GÜNDEMDE TUTULMAYA ÇALIŞILAN SÖZDE ERMENİ SORUNUNUN NE DERECE MESNETSİZ OLDUĞUNU VE NE TÜR ÇIKAR KAYGILARI İLE ORTAYA ATILDIĞINI DAHA İYİ ANLAYABİLMEK İÇİN TARİHSEL GELİŞİMİNİN İNCELENMESİNDE FAYDA GÖRÜLMEKTEDİR.

2. ERMENİ KİMLİĞİ VE TARİHTE TÜRK-ERMENİ İLİŞKİLERİ :

TARİHTE, "ERMENİSTAN NERESİDİR? NEREDE BAŞLAR? VE NEREDE BİTER?" SORULARINA CEVAP VERMEK ÇOK GÜÇTÜR. ANSİKLOPEDİK KAYNAKLARDA; ERİVAN, GÖKÇEGÖL, NAHCIVAN, RUMİYE GÖLÜ KUZEYİ VE MAKO BÖLGESİNE, YUKARI MEMLEKET ANLAMINA GELEN ARMENİA, BU YÖRELERDE YAŞAYAN HALKA İSE ERMENİ DENİLDİĞİ YER ALMAKTADIR.

ERMENİ TARİHÇİLERİN BİR KISMI, M.Ö. ALTINCI YÜZYILDA KUZEY SURİYE VE KİLİKYA BÖLGESİ'NDE YAŞAYAN HİTİTLERDEN OLDUKLARINI, BİR DİĞER KISMI İSE NUH'UN OĞULLARINDAN HAYK'A DAYANDIKLARINI İDDİA ETMEKTEDİR. BUNUN YANINDA, ERMENİSTAN DENİLEN COĞRAFYADA YERLEŞEN VE BUGÜN ERMENİ DİYE ADLANDIRILAN TOPLUMUN, BÖLGENİN KESİN OLARAK NERESİNDE YAŞADIKLARI, SAYILARI VE AYNI YÖREDE İKAMET EDEN DİĞER UNSURLARA KIYASLA NÜFUS ORANLARI BİLİNMEMEKTEDİR.

GÖRÜLÜYOR Kİ, ERMENİ TARİHÇİLERİ BİLE KÖKENLERİ KONUSUNDA FİKİR BİRLİĞİ İÇİNDE DEĞİLDİR. O HALDE TARİH BOYUNCA MİLLET VE BAĞIMSIZ BİR DEVLET OLMA VASFINI YAKALAYAMAYAN BU TOPLUMUN, HERHANGİ BİR BÖLGEYE "VATANIMIZDIR" DEMELERİ MÜMKÜN GÖRÜLMEMEKTEDİR. "BÜYÜK ERMENİSTAN" HAYALİNİN DE, TAMAMEN YAYILMACI BİR DÜŞÜNCENİN ÜRÜNÜ OLDUĞU DEĞERLENDİRİLMEKTEDİR.

TARİHSEL OLARAK BAKILDIĞINDA, ERMENİLERİN SIRASIYLA, PERS, MAKEDON, SELEFKİT, ROMA, PART, SASANİ, BİZANS, ARAP VE TÜRKLER'İN HAKİMİYETİ ALTINDA YAŞADIKLARI GÖRÜLÜR. ERMENİ DEREBEYLİKLERİNİN BİR ÇOĞU, BÖLGEYE HAKİM OLAN VE/VEYA ERMENİLERİ KENDİ SAFLARINA ÇEKEREK KULLANMAK İSTEYEN DEVLETLER TARAFINDAN KURDURULMUŞTUR.

1071'DE TÜRK HAKİMİYETİNE GİREN ERMENİLER'İ, BİZANS'IN ZULÜM İDARESİNDEN KURTARAN VE ONLARA İNSANCA YAŞAMA HAKKINI BAHŞEDEN, SELÇUKLU TÜRKLERİ OLMUŞTUR. FATİH DÖNEMİNDE İSE, ERMENİLERE DİN VE VİCDAN HÜRRİYETİ VERİLMİŞ, ERMENİ CEMAATİ İÇİN DİNİ VE SOSYAL FAALİYETLERİNİ YÖNETMEK ÜZERE ERMENİ PATRİKLİĞİ KURULMUŞTUR.

ERMENİ PATRİĞİ, KENDİ YETKİSİYLE RUHANİ REİSLERİ AZLEDİYOR, DİNİ AYİNLERİ YASAKLIYOR, KENDİ ADAMLARINDAN HARAÇ TOPLAYABİLİYOR, NİKAH İŞLERİNİ YÜRÜTEBİLİYOR VE HAPİS CEZALARI VEREBİLİYORDU.

ERMENİLER, 19 UNCU YÜZYILIN SONLARINA KADAR OSMANLI İDARESİNDE, TÜRK İNSANININ HOŞGÖRÜSÜNDEN DE YARARLANARAK, ADETA ALTIN ÇAĞLARINI YAŞAMIŞLARDIR. ASKERLİKTEN MUAF TUTULAN VE KISMEN VERGİ MUAFİYETİ TANINAN ERMENİLER, TİCARET, ZANAAT VE TARIM İLE İDARİ MEKANİZMALARDA ÖNEMLİ GÖREVLERE YÜKSELME FIRSATINI ELDE ETMİŞLERDİR. RUM İSYANINDAN SONRA BOŞALAN OSMANLI HARİCİYESİNE YERLEŞTİRİLEN ERMENİLER'E OSMANLI DEVLETİ'NE HİZMETLERİNDEN DOLAYI "MİLLETİ SADIKA" ADI VERİLMİŞTİR.

BU NEDENLE 19 NCU YÜZYILIN SON ÇEYREĞİNE KADAR OSMANLILAR'IN BİR ERMENİ SORUNU OLMADIĞI GİBİ, ERMENİ TEBAA'NIN DA TÜRK YÖNETİCİLERİYLE HALLEDEMEDİKLERİ BİR MESELE MEVCUT DEĞİLDİR.

3. ERMENİ SORUNU NEDİR ?

OSMANLI DEVLETİ ZAYIFLAMAYA BAŞLAYIP, HEMEN HER KONUDA AVRUPA'NIN MÜDAHALESİNE MARUZ KALINCA, TÜRK - ERMENİ İLİŞKİLERİNDE DE BİR BOZULMA DEVRİ BAŞLAMIŞTIR. BATILI ÜLKELER OSMANLI DEVLETİ'Nİ BÖLEREK BÖLGESEL ÇIKARLARINA ULAŞABİLMEK İÇİN ERMENİLER'İ TÜRK TOPLUMUNDAN KOPARMAYI HEDEFLEMİŞLERDİR.

ÖZELLİKLE AVRUPA'NIN BAZI BÜYÜK DEVLETLERİ "ISLAHAT" ADI ALTINDA BİR YANDAN OSMANLI DEVLETİ'NİN İÇ İŞLERİNE KARIŞIRKEN, BİR YANDAN DA ERMENİLER'İ, OSMANLI YÖNETİMİ'NE KARŞI TEŞKİLATLANDIRMIŞLARDIR.

BÖYLECE ÜLKE İÇİNDE VE DIŞINDA TEŞKİLATLANAN VE SİLAHLANAN ERMENİ KOMİTELERİ İLE ERMENİ KİLİSELERİ'NİN KIŞKIRTICI FAALİYETLERİ SONUCUNDA, ERMENİ TOPLUMU YAVAŞ YAVAŞ TÜRKLER'DEN UZAKLAŞMAYA BAŞLAMIŞTIR.

TÜRKLER'İN İYİ TUTUMUNA KARŞIN, YABANCI DEVLETLERLE İTTİFAK ETMEK SURETİYLE TÜRKLER'LE MÜCADELEYE BAŞLAYAN ERMENİLER, BATI'NIN DESTEĞİNİ ALABİLMEK İÇİN KENDİLERİNİ "EZİLEN BİR TOPLUM" OLARAK GÖSTERMEYE VE "ANADOLU ÜZERİNDEKİ EGEMENLİK HAKLARINI TÜRKLER'İN GASP ETTİĞİ"Nİ DİLE GETİRMEYE BAŞLAMIŞLARDIR.

ISLAHAT FERMANI İLE MÜSLÜMANLAR VE GAYRİ MÜSLİMLER EŞİT STATÜYE GETİRİLİNCE AYRICALIKLARINI KAYBEDEN ERMENİLER, 1877 - 1878 OSMANLI - RUS SAVAŞI SONUNDA, RUSYA'DAN "İŞGAL ETTİĞİ DOĞU ANADOLU TOPRAKLARINDAN ÇEKİLMEMESİNİ, BÖLGEYE ÖZERKLİK VERİLMESİNİ VEYA ERMENİLER LEHİNE ISLAHAT YAPILMASINI" TALEP ETMİŞLERDİR. BU İSTEKLERLE BİRLİKTE ERMENİ SORUNU İLK KEZ ORTAYA ÇIKMAYA VE ULUSLAR ARASI BİR ŞEKİL ALMAYA BAŞLAMIŞTIR.

ERMENİLER, BU KEZ RUSLAR VE İNGİLİZLER TARAFINDAN KULLANILMAYA BAŞLANMIŞ VE İNGİLTERE'NİN ELİNDE, RUS YAYILMACILIĞINA KARŞI BİR İLERİ KARAKOL VAZİFESİ GÖRMÜŞLERDİR. İNGİLTERE VE RUSYA TARAFINDAN TARİH SAHNESİNE SUNULAN ERMENİ SORUNU, ASLINDA EMPERYALİZMİN OSMANLI İMPARATORLUĞU'NU YIKMA VE PAYLAŞMA POLİTİKASININ BİR UZANTISIDIR.

4. ERMENİ İSYAN VE KATLİAMLARI :

ERMENİLER'E SIRASIYLA, ANADOLU'DA; "KARA HAÇ", "ARMENAKAN" VE "VATAN KORUYUCULARI", CENEVRE'DE; "HINÇAK", TİFLİS'TE; "TAŞNAK" KOMİTELERİ KURDURULMUŞTUR. BU KOMİTELERE HEDEF OLARAK DOĞU ANADOLU TOPRAKLARI, AMAÇ OLARAK İSE OSMANLI ERMENİLERİ'NİN BİRLİĞİ GÖSTERİLMİŞTİR.

BU AMAÇLA KIŞKIRTILAN ERMENİ KOMİTELERİ, İLK OLARAK 1890 ERZURUM İSYANI OLMAK ÜZERE, KUMKAPI GÖSTERİSİ, KAYSERİ, YOZGAT, ÇORUM VE MERZİFON OLAYLARI, SASON İSYANI, BAB-I ALİ GÖSTERİSİ, ZEYTUN VE VAN İSYANI, OSMANLI BANKASI'NIN İŞGALİ, ABDULHAMİT'E SUİKAST TAŞEBBÜSÜ VE 19090 ADANA İSYANLARINI ÇIKARTMIŞLARDIR. BU İSYANLAR SIRASINDA, 1914'DE ZEYTUN'DA 100, 1915 VAN OLAYLARINDA 3000 VE 1914-1915 MUŞ OLAYLARINDA 20.000 TÜR, ERMENİ MEZALİMİ SONUCU HAYATLARINI KAYBETMİŞTİR.

ERMENİLER, TÜRK HALKINA EN BÜYÜK ZARARI, BİRİNCİ DONYA SAVAŞI SIRASINDA GİRİŞTİKLERİ KATLİAMLARLA VERMİŞTİR. BU DÖNEMDE ERMENİLER; RUSLAR HESABINA CASUSLUK YAPMIŞ, SEFERBERLİK GEREĞİ YAPILAN ASKERE ALMA ÇAĞRISINA UYMAKSIZIN ASKERDEN KAÇMIŞ, ASKERE GELİP SİLAH ALTINA ALINANLAR İSE SİLAHLARI İLE BİRLİKTE RUS ORDUSU SAFLARINA GEÇEREK, "VATANA İHANET" SUÇUNU TOPLUCA İŞLEMİŞLERDİR. DAHA SEFERBERLİĞİN BAŞLANGICINDA, TÜRK BİRLİKLERİNE KARŞI SALDIRIYA GEÇEN ERMENİ ÇETELERİ, TÜRK KÖYLERİNE BASKINLAR DÜZENLEMEK SURETİYLE SİVİL HALKA BÜYÜK ZARAR VERMİŞLERDİR. ORNEĞİN VAN’IN ZEVE KÖYÜ’NÜN BÜTÜN HALKI, KADIN, ÇOCUK VE YAŞLI DEMEDEN, ERMENİLER TARAFINDAN ÖLDÜRÜLMÜŞTÜR.(Bak.Fotoğraflarla Gerçekler).

5. TEHCİR KANUNU, UYGULAMASI VE SÖZDE ERMENİ SOYKIRIM İDDİASI:

OSMANLI HÜKÜMETİ’NİN BÜTÜN İYİ NİYETİNE RAĞMEN, ÜLKEDE ERMENİ OLAYLARININ GİDEREK YOĞUNLUŞMASI, SAVUNMASIZ KALAN TÜRK KADIN VE ÇOCUKLARINA ERMENİ SALDIRILARININ ARTMASI VE ORDUNUN BİR ÇOK CEPHEDE SAVAŞ HALİNDE BULUNMASI NEDENİYLE MAHALLİ İSYANLARIN TOPYEKÜN BİR İHANETE DÖNÜŞMEMESİ İÇİN, CEPHE GERİSİNİN EMNİYETE ALINMASI İHTİYACI DOĞMUŞTUR.

BU MAKSATLA, 24 NİSAN 1915'DE ERMENİ KOMİTELERİ KAPATILMIŞ VE YÖNETİCİLERİNDEN 2345 KİŞİ, "DEVLET ALEYHİNE FAALİYETTE BULUNMAK" SUÇUNDAN TUTUKLANMIŞTIR. ERMENİLERİN HER YIL "SÖZDE SOYKIRIM ANMA GÜNÜ" OLARAK ANDIKLARI 24 NİSAN, BU TARİH OLUP TEHCİRLE ALAKALI DEGİLDİR."

KOMİTELERİN KAPATILMASI, ELE BAŞLARNIN VE BAZI TERÖRİSTLERİN TUTUKLANMASI, OLAYLARI YATIŞTIRACAĞINA DAHA DA ŞİDDETLENDİRMİŞTİR. OSMANLI HÜKÜMETİ SON İNSANİ ÇARE OLARAK; SAVAŞ BÖLGELERİNDEKİ HALK İLE OSMANLI DEVLETİ'NE KARŞI CASUSLUK VE HİYANETLERİ GÖRÜLENLERİN, AYRI AYRI -VEYA BİRLİKTE SAVAŞ ALANLARINDAN UZAK YERLERE "SEVK VE İSKANI" İÇİN 27 MAYIS 1915'DE "TEHCİR KANUNU"NU ÇIKARMIŞTIR.

GÖÇE TABİ TUTULANLAR, İMPARATORLUK SINIRLARI İÇİNDE ORDU-KASTAMONU, ANKARA-NİĞDE, MALATYA-MARAŞ, DİYARBAKIR-URFA-ADANA VE SURİYE-IRAK BÖLGELERİNE GÖNDERİLMİŞ OLUP, 1916 EKİM SONUNA KADAR TOPLAM 702.900 KİŞİNİN GÖÇ ETTİRİLDİĞİ BELGELERİYLE SABİTTİR.

1914 YILI RESMİ VERİLERİNE GÖRE OSMANLI DEVLETİ'NDE 1.234.671 ERMENİ NÜFUSU BULUNMAKTADIR. BU SAYI ERMENİ PATRİKHANESİ'NE GÖRE 2.5 MİLYON, LOZAN KONFERANSI ERMENİ HEYETİNE GÖRE 2.2 MİLYON, FRANSIZ SARI KİTABI'NA GÖRE 1.5 MİLYON, BRİTANNİCA'YA GÖRE 1.5 MİLYON, VE İNGİLİZ YILLIĞINA GÖRE 1 MİLYON OLARAK BELİRTİLMEKTEDİR.

BUNA GÖRE EN FAZLA 700.000 KİŞİNİN GÖÇE TABİ TUTULDUGU BİR YER DEĞİŞTİRME OLAYINDA, ERMENİLERİN İDDİA ETTİĞİ GİBİ 2-3 MİLYON KİŞİNİN ÖLDÜRÜLMESİ MÜMKÜN DEĞİLDİR. ÇÜNKÜ, ZATEN OSMANLI DEVLETİ İÇİNDE 1.230.000 CİVARINDA ERMENİ BULUNMAKTADIR. BUNUN DA ÖTESİNDE EĞER OSMANLI DEVLETİ ERMENİ TEBAASINDAN KURTULMAK İSTESEYDİ, BUNU ASİMİLASYON YOLUYLA HALLEDEBİLİRDİ. OYSA AÇIKLANDIGI ÜZERE ERMENİLER, İMPARATORLUK İÇERİSİNDE TÜRKLERDEN BİLE RAHAT BİR YAŞAM SÜRDÜRMÜŞLERDİR.

0 HALDE SÖZDE ERMENİ SOYKIRIM İDDİASI TAMAMEN UYDURMA OLUP, HİÇ BİR BELGE VE KANITA DAYANMAYAN, HUKUKİ ZEMİNDEN YOKSUN OLAN VE TÜRK DÜŞMANLIĞI ÜZERİNE BİNA EDİLEN, GERÇEK DIŞI, BİR HAYAL ÜRÜNÜDÜR.

ASOGHİK VE MATEOS'DAN VOLTAİRE, LAMARTİNE, CLAİDE FARRERE, PİERRE LOTİ, NOGUERES, İLONE CAETANİ, PHİLİP MASHALL BROWN, MİCHELET, SİR CHARLES WİLSON, POLİTİS, ARNOLD, BRONSART, ROUX, GROUSSET, EDGAR GRANVİLLE, GARNİER, TOYNBEE, PRİCE, BOMBACİ'YA KADAR UZANAN VE BAZILARINA HİÇ DE TÜRK DOSTU DAMGASI VURULMAYACAK PEK ÇOK TARİHÇİ VE YAZAR TÜRKLERİN BU KONUDAKİ HAKKINI TESLİM ETMİŞLERDİR.

NİTEKİM ABD'Lİ ERMENİ PROFESÖR HOVANNISIAN, 1982 YILINDA MÜNİH'TE YAPILMIŞ OLAN "DÜNYA ERMENİLERİNİN PROBLEMLERİ KONGRESİ'NDE BU GERÇEĞİ, "ERMENİ SOYKIRIMI İSPATLANAMAMIŞTIR. SOYKIRIM HUKUKEN GEÇERSİZDİR VE ZATEN ZAMAN AŞIMINA DA UĞRAMIŞTIR" ŞEKLİNDE DİLE GETİRMİŞTİR.

AYRICA, 1998 HAZİRAN AYI İÇERİSİNDE İNGİLİZ HÜKÜMETİ, LORDLAR KAMARASINDA ERMENİ SOYKIRIMINA İLİŞKİN SORULARA MARUZ KALMIŞ VE BUNLARA YAZILI OLARAK, "TÜRK HÜKÜMETİ'NİN ERMENİ TEBASINI YOK ETMEYE DAİR BİR KARARININ MEVCUDİYETİNE · İLİŞKİN BİR KANIT BULUNAMADIĞINDAN, İNGİLİZ HÜKÜMETİ, 1915 OLAYLARINI SOYKIRIM OLARAK TANIMAMIŞTIR" YANITINI VERMİŞTİR.

ABD'Lİ PROF. BERNARD LEWIS VE PROF. STANFORD SHAW DA, SÖZDE ERMENİ SOYKIRIMININ GERÇEK OLMADIĞI KONUSUNDAKİ TEZLERİ NEDENİYLE, ERMENİLERİN YOĞUN TEPKİSİNE MARUZ KALMIŞTIR. SOYKIRIM İDDİASINA BERNARD LEWİS, 1993 YILINDA "LE MONDE" GAZETESİNDE YAYIMLANAN MAKALESİNDE ŞÖYLE DEĞİNİLMİŞTİR: "OSMANLI HÜKÜMETİ'NİN ERMENİ ULUSUNA KARŞI KİTLESEL İMHAYI ÖNGÖREN BİR PLANI OLDUĞUNU GÖSTEREN GEÇERLİ KANIT YOKTUR. TÜRKLERİN "TEHCİRE" (ERMENİ HALKIN SAVAŞ ALANINDAN ALINARAK BAŞKA YERLERE GÖNDERİLMESİ) BAŞVURMALARININ MEŞRU NEDENLERİ VARDIR. ÇÜNKÜ ERMENİLER, OSMANLI TOPRAKLARINI İŞGAL EDEN RUSYA İLE İTTİFAK HALİNDE TÜRKLERE KARŞI ÇARPIŞIYORLARDI".YİNE DR. KARAKIN PASTIRMACIYAN'IN "ANADOLU'YU SARKI ŞİMENDİFER MESELESİ" ADLI KİTABINDA, ERZURUM ÇEVRESİNDE YAŞAYAN 15.000 CİVARINDAKİ ERMENİNİN KENDİ İSTEĞİYLE TÜRKİYE'Yİ TERK ETTİĞİ, ERMENİLERE TÜRKLER TARAFINDAN BASKI YAPILMADIĞI VE SOYKIRIM GİBİ BİR MUAMELENİN OLMADIĞI YER ALMAKTADIR.

6. SOYKIRIM NEDİR? ÖRNEK SOYKIRIM OLAYLARI :

SOYKIRIM; IRK, MİLLİYET, ETNİK VE DİN FARKLILIKLARI NEDENİYLE İNSAN GRUPLARININ YOK EDİLMESİDİR. BU SUÇ DİREKT OLARAK BİR HÜKÜMET TARAFINDAN VEYA ONUN RIZA GÖSTERMESİ İLE İŞLENEBİLİR. BİRLEŞMİŞ MİLLETLER GENEL KURULU DÜNYADA SOYKIRIM SUÇUNU ÖNLEMEK VE CEZALANDIRMAK İÇİN 1948'DE "SOYKIRIM SÖZLEŞMESİ'NI KABUL ETMİŞ VE TÜRKİYE DE BU SÖZLEŞMEYE 1950 YILINDA TARAF OLMUŞTUR.

SOYKIRIM DENDİĞİ ZAMAN, II NCI DÜNYA SAVAŞI BOYUNCA NAZİLERİN YAHUDİLERE VE DİĞER ETNİK GRUPLARA KARŞI GİRİŞTİKLERİ KİTLESEL KIYIM AKLA GELİR. 1939 İLA 1945 YILLARI ARASINDAKİ DÖNEMDE, 5-6 MİLYON YAHUDI, 3 MİLYONDAN FAZLA SOVYET SAVAŞ TUTSAĞI, BİRER MİLYONDAN FAZLA POLONYA VE YUGOSLAVYA SİVİL HALKI, 200.000 CİVARINDA ÇİNGENE VE 70.000 ÖZÜRLÜ İNSANIN CANINA KIYILMIŞTIR. İŞTE SOYKIRIM BUDUR.

BUNLARA İLAVE OLARAK, BİRLEŞMİŞ MİLLETLER'İN ÖNLEYİCİ YÖNDE SÖZLEŞMESİ OLMASINA RAĞMEN, MODERN ÇAĞDA DA SAYISIZ SOYKIRIM OLAYI GÖRÜLMÜŞTÜR. ÖRNEĞİN 1965-1966 YILLARINDA ENDONEZYA ORDUSU BİR MİLYON KOMÜNİSTİ VE AİLELERİNİ ÖLDÜRMÜŞ, 1975-1979 YILLARI ARASINDA KAMBOÇYA'DA KIZIL KMERLER 1.7 MİLYON KAMBOÇYALI'YI KATLETMİŞ, 1994'DE RUANDA'DA 500.000 TUTSİ, HUTULAR TARAFINDAN ÖLDÜRÜLMÜŞ VE 1991'DEN SONRA BOSNA-HERSEK İLE KOSOVA'DA BİNLERCE MÜSLÜMAN SIRP VAHŞETİ SONUCU HAYATINI KAYBETMİŞTİR."

SOYKIRIM SUÇU, GERÇEK ANLAMDA YUKARIDA ÖRNEKLENMİŞ OLAN OLAYLARDA İŞLENMİŞTİR. ERMENİLERİN İDDİA ETTİĞİNİN AKSİNE, 1915 YILINDA DOĞU ANADOLU BÖLGESİNDEKİ ERMENİLERE YÖNELİK UYGULAMA, SADECE GÜVENLİĞİN SAĞLANMASI AMACIYLA İMPARATORLUK İÇİNDE BAŞKA BİR BÖLGEYE GÖÇ ETTİRME OLUP SOYKIRIM İLE HİÇ BİR ALAKASI YOKTUR.

ERMENİLERİN DOĞU ANADOLU'DA SAVAŞ VE TEHCİR SIRASINDA KAYIPLAR VERDİKLERİ DOĞRUDUR. ANCAK BU KAYIPLAR, DOĞU ANADOLU'DA YAŞANAN SAVAŞ VE İSYANLAR NEDENİYLE ASAYİŞİN SAĞLIKLI OLARAK SAĞLANAMAMASI, ARAÇ, YAKIT, GIDA, İLAÇ YETERSİZLİĞİ, AĞIR İKLİM ŞARTLARI İLE TİFÜS GİBİ SALGIN HASTALIKLARIN YOL AÇTIGI TAHRİBAT SONUCU MEYDANA GELMİŞTİR.

ASLINDA ERMENİLER, GEÇMİŞTE HAKİMİYETİ ALTINDA YAŞADIKLARI DEVLETLERE İHANETLERİNDEN DOLAYI BİR ÇOK KEZ BUNA BENZER GÖÇ HAREKETLERİNE TABİ TUTULMUŞLARDIR. SASANİLER 379'LARDA 70.000 ERMENİYİ İRAN'A, BİZANSLILAR 1025'LERDE DOĞU ANADOLU'DAKİ 40.000 ERMENİ'Yİ SİVAS VE KAYSERİ'YE, MEMLUKLAR 1250'LERDE 10.000 KADAR ERMENİ'Yİ MISIR'A, 1743'DE İRANLILAR 24.000 ERMENİ'Yİ İRAN İÇLERİNE VE 1777'DE KIRIM'I İŞGAL EDEN RUSLAR BÖLGEDEKİ BİNLERCE ERMENİ'Yİ STEPLERE SÜRMÜŞTÜR.

TARİH BOYUNCA SAYISIZ GÖÇ VE SÜRGÜN OLAYINA MARUZ KALAN ERMENİLERİN, BUNLARIN HİÇ BİRİNİ GÜNDEME GETİRMEDEN, SADECE 1915'DE OSMANLI DEVLETİ TARAFINDAN SON DERECE HAKLI GEREKÇELERLE GÖÇE TABİ TUTULMALARINI SÖZDE SOYKIRIM ADI İLE SORUN HALİNE GETİRMELERİ MAKSATLI OLUP, TÜRKİYE'NİN BÜTÜNLÜĞÜNÜ BOZMAYA YÖNELİK POLİTİKALARIN BİR ÜRÜNÜDÜR. BATILI ÜLKELERİN, AFRİKA VE BALKANLAR'DA YAŞANMAKTA OLAN GERÇEK ANLAMDAKİ SOYKIRIM HAREKETLERİNE SEYİRCİ KALARAK, SÖZDE ERMENİ SOYKIRIMINA SAHİP ÇIKMALARI, BUNUN EN İYİ GÖSTERGESİDİR.

7. ERMENİ TERÖRÜ :

TÜRKİYE AÇISINDAN ERMENİ SORUNUNUN ÖNEMLİ BİR BOYUTU, ERMENİLERİN TÜRKLERE KARŞI SİLAHLI TERÖR METODOLOJİSİNİ KULLANMAYA BAŞLAMALARIDIR. ÖZELLİKLE TÜRK DEVLET ADAMLARINA YÖNELTİLEN BU TAARRUZİ STRATEJİ İLK DEFA 1905'DE II. ABDÜLHAMİT'E YAPILAN BOMBALI SALDIRI İLE BAŞLAMIŞTIR. 1965 YILINA KADAR SAKİN BİR DÖNEM GEÇİRDİKTEN SONRA, ERMENİ LOBİSİNİN DESTEĞİYLE TERÖR HAREKETLERİ BİRDENBİRE TEKRAR ORTAYA ÇIKARILMIŞ, 1972 YILI SONUNA KADAR ÇEŞİTLİ ÜLKELERDE 20'YE YAKIN ANIT DİKİLMİŞ, BASIN VE YAYIN FAALİYETLERİ PROGRAMLI OLARAK UYGULAMAYA KONMUŞTUR.

ERMENİ TERÖRÜ, YURT DIŞINDAKİ TÜRK GÖREVLİLERİNE, TEMSİLCİLİKLERİNE VE KURULUŞLARINA YÖNELİK SİLAHLI SALDIRILAR ŞEKLİNDE KISA ZAMANDA HIZLI BİR TIRMANIŞ GÖSTEREREK YOGUNLUK KAZANMIŞTIR. BU DÖNEMDE, AVRUPA VE DOĞU ÜLKELERI İLE SURİYE VE LÜBNAN'DA ÜSLER EDİNEN ERMENİLER, KIBRIS RUMLARI VE YUNANİSTAN İLE İŞBİRLİĞİ İÇİNE GİREREK EYLEMLERİNİ GERÇEKLEŞTİRMİŞLERDİR.

ERMENİ TERÖR ÖRGÜTLERİ, DIŞ DÜNYANIN TEPKİLERİ ÜZERİNE TAKTİK DEĞİŞTİREREK, PKK TERÖR ÖRGÜTÜ İLE İŞBİRLİĞİNE GİTMİŞLERDİR. 1984 YILINDA CEREYAN EDEN ERUH VE ŞEMDİNLİ BASKINLARIYLA, PKK SAHNEYE İTİLMİŞ VE ASALA-ERMENİ TERÖRÜ GERİ PLANA ÇEKİLMİŞTİR.

ERMENİ TERÖR ÖRGÜTLERİNİN MÜŞTEREK AMACI; HER FIRSATTAN YARARLANARAK TÜRKİYE'Yİ İSTİKRARSIZLIGA SÜRÜKLEMEK VE SÖZDE İŞGAL ALTINDAKİ ERMENİ TOPRAKLARINI KURTARARAK, "BAGIMSIZ BİR ERMENİSTAN" KURMAKTI. BU GÜN DEVLET OLMA ÖZELLİĞİNİ ELDE EDEN ERMENİLERİN, SÖZ KONUSU İSTEKLERİNİN DEĞİŞİK BAŞLIKLAR ALTINDA DEVAM ETTİĞİ GÖRÜLMEKTEDİR.

8. BUGÜNKÜ DURUM VE SONUÇ :

BÖYLECE SOYKIRIM İDDİALARIN KABULÜ VE TESCİLİNE BAĞLI OLARAK, TÜRKİYE'DEN YÜKLÜ BİR TAZMİNAT ALMAK VE SON AŞAMADA İSE TÜRKİYE SINIRLARI İÇERİSİNDE BULUNDUGUNU İDDİA ETTİKLERİ SÖZDE ERMENİ TOPRAKLARININ İADESİNİ SAĞLAYARAK BÜYÜK ERMENİSTAN'I KURMAK YÖNÜNDE BİR SİYASET İZLEMEKTEDİRLER. NİTEKİM ERMENİSTAN PARLAMENTOSU 23 AĞUSTOS 1990'DA KABUL ETTİĞİ BİLDİRİDE; "ERMENİSTAN CUMHURİYETİ, OSMANLI TÜRKİYESİ VE BATI ERMENİSTAN'DA GERÇEKLEŞTİRİLEN 1915 SOYKIRIMININ ULUSLARARASI KABUL GÖRMESİ ÇABASINI DESTEKLER" MADDESİNE YER VERMİŞTİR.

SÖZDE SOYKIRIMIN TANINMASINI HEDEFLEYEN GİRİŞİMLER, ÖZELLİKLE BELÇİKA, FRANSA, AVUSTRALYA, YUNANİSTAN, LÜBNAN, KANADA, RUSYA, ABD VE ARJANTİN'DE YOĞUNLAŞMIŞ VE BU ÜLKELERDE ARDI ARDINA SOYKIRIM ANITLARI DİKİLMEYE BAŞLANMIŞ, HATTA BAZILARININ OKULLARINDA SÖZDE SOYKIRIM DERS OLARAK OKUTULMAYA BAŞLANMIŞTIR. BU ALANDA EN ÖNEMLİ GELİŞME İSE 29 MAYIS 1998'DE FRANSA MECLİSİ TARAFINDAN SÖZDE ERMENİ SOYKIRIMININ RESMEN TANINMASINA DAİR TASARININ ONAY İÇİN SENATOYA GÖNDERİLMESİDİR.

BUNUN YANI SIRA KOÇARYAN, YAPMIŞ OLDUĞU RESMİ BİR AÇIKLAMADA; "SOYKIRIMI HİÇBİR ZAMAN UNUTMAYACAKLARINI, DÜNYAYA BU TRAJEDİYİ HATIRLATMAK DURUMUNDA OLDUKLARINI, SOYKIRIMIN CEZASIZ KALDIĞINI VE ULUSLAR ARASI TANIMA İLE KINAMANIN LAYIK OLDUĞU ŞEKİLDE GERÇEKLEŞMEDİĞİNİ" İFADE ETMİŞ, BİRLEŞMİŞ MİLLETLER GENEL KURULU'NUN 53. OTURUMUNDA DA BİLİNEN İDDİALARINI TEKRARLAYARAK, ERMENİSTAN'IN TÜRKİYE VE AZERBAYCAN TARAFINDAN ABLUKA ALTINA ALINDIĞINI DİLE GETİRMİŞTİR.

GÜNÜMÜZDE SÖZDE ERMENİ SOYKIRIMI ADI İLE BÜTÜNLEŞMİŞ OLARAK GÖRÜNEN ERMENİ SORUNUNUN; TÜRKİYE'DEN TAZMİNAT ALMAK VE ARDINDAN TOPRAK TALEP ETMEK, PKK TERÖR ÖRGÜTÜNE ÖRTÜLÜ DE OLSA DESTEK VERMEK VE TÜRKİYE'YE DOST OLMAYAN ÇEVRE ÜLKELERLE İTTİFAK KURMAK SURETİYLE ÜLKEMİZ ALEYHİNE FAALİYETLERDE BULUNMAK VE YUKARI KARABAĞ İLE AZERBAYCAN KONUSUNDA UZLAŞMAZ BİR TUTUM İÇERİSİNDE OLMAK GİBİ BOYUTLARI BULUNMAKTADIR.

SONUÇ OLARAK ERMENİ SORUNU, OSMANLI DÖNEMİNDE BU İMPARATORLUĞU PARÇALAYARAK ÇIKARLARINA ULAŞMAYI AMAÇLAYAN ÜLKELERCE ORTAYA ÇIKARILMIŞ, BU GÜN İSE İSİMLERİ DEĞİŞMEKLE BİRLİKTE AYNI ÇIKAR ÇEVRELERİNİN TÜRKİYE ÜZERİNDEKİ EMELLERİNİ GERÇEKLEŞTİRMEK İSTEMELERİ VE BÖLGEDE GÜÇLÜ BİR TÜRKİYE ARZU ETMEMELERİNDEN DOLAYI, ÇEŞİTLİ YÖNLERİYLE BİRLİKTE SICAK TUTULAN SUN'İ BİR SORUNDUR.

ARŞİV BELGELERİ:

1. TÜRK ARŞİVLERİ

1. BOA, Buyruldu Defteri, Nu. 5 s. 44-57.
2. BOA, DUİT, Nu. 67/1-1
3. Aspiration et Agissement Révolutionnaires des Comités Armeniens avant et aprés la proclamation de la Constituon Ottomane, Constantinople 1917.
4. The Turco-American Question: The Turkish Point of View, Published by The National Congress of Turkey, Constantinople 1919.
5. TBMM Gizli Celse Zabıtları, C.3, Ankara 1985.
6. Osmanlı Belgelerinde Ermeniler(1915-1920) yay., Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü, Ankara 1994.
7. Hüseyin Nazım Paşa, Ermeni Olayları Tarihi, I. yay. , Devlet Arşivleri Genel Müdürlüğü, Ankara 1994.

1. British Documents on Ottoman Armenians, 1856-1880, Vol.I, Ed. by Bilal N. Şimşir, Ankara 1982.

SÜRELİ YAYINLAR:

1. DERGİLER

Ankara Üniversitesi Türk İnkılap Tarihi Enstitüsü Dergisi(AÜTİTED)

Armenian Voice

Belgeler

Belleten

Byzantion

Cross-roads

İstanbul Üniversitesi İktisat Fakültesi Mecmuası (İÜİFM)

Osmanlı Tarih Araştırma ve Uygulama Merkezi Dergisi (OTAM)

Revue des Etudes Arméniennes (REA)

The Armenian Review (TAR)

The Journal of Ottoman Studies (JOS)

Türk Dünyası Tarih Dergisi (TDTD)

Yankı

2. GAZETELER

The Armenian Weekly

Akçam, Taner, Türk Ulusal Kimliği ve Ermeni Sorunu, İstanbul 1992.

Akçora, Ergünöz, "Milli Mücadele Yıllarında Kurulmuş Faydalı ve Zararlı Cemiyetler", TDTD, Sayı:4 (Nisan 1987), s.17-21.

Akgün, Seçil, General Harbord'un Anadolu Gezisi ve (Ermeni Meselesi'ne Dair) Raporu (Kurtuluş Savaşı Başlangıcında), İstanbul 1981.

Akyüz, Yahya, Türk Kurtuluş Savaşı ve Fransız Kamuoyu (1919-1922), Ankara 1975.

Aprahamian, Sima, "A Multitude of Overlapping Identities: A Lebanese Armenian Community in the Bekaa Valley of Lebanon", TAR, Vol. 43, Nu. 1/169(Spring 1990), s. 67-83.

Armaoğlu, Fahir H., Siyasi Tarih Dersleri (1789-1919), Ankara 1961.

Asaf, Mehmed, 1909 Adana Ermeni Olayları ve Anılarım, yay. haz., İsmet Parmaksızoğlu, Ankara 1982.

Aslan, Yasin, Can Azerbaycan(Karabağ'da Talan Var), Ankara 1990.

Atatürk, M. Kemal, Nutuk, I, 1919-1920, İstanbul 1967.

Atatürk'ün Söylev ve Demeçleri, I, 1919-1938, II, 1906-1938, 3. Baskı, Toplayan: Nimet(Arsan) Unan, Ankara 1981.

Atatürk'ün Milli Dış Politikası, C.I. Ankara 1981.

Barkan, Ömer Lütfi, "Osmanlı İmparatorluğu'nda Bir İskan ve Kolonizasyon Metodu Olarak Sürgünler", İÜİFM, C. XI, Sayı: 1-4, İstanbul 1949-1950, s. 524-569.

Baykara, Tuncer, Anadolu'nun Tarihi Coğrafyasına Giriş, Anadolu'nun İdari Taksimatı, I, Ankara 1988.

Bayramoğlu, N. Nisa, Amerika Birleşik Devletleri'nde Lobi Faaliyetleri, Ankara 1985.

Bayur, Tusuf Hikmet, Türk İnkılabı Tarihi, C. III, Kısım: 3, Ankara 1983.

Bekius, R.A., "The Armenian Community in Amsterdamin the 17^th and 18^th Centruis: Integration and Disintegration", paper presented at the 1^st Conference of the Assocition Internationale des Etudés Arméniennes, 30-31 Ağustos 1983.

Bergland Karabagh: Utopien und Wahrheiten, Ankara 1989.

Beydilli, Kemal, "1828-1829 Osmanlı-Rus Savaşı'nda Doğu anadolu'dan Rusya'ya Göçürülen Ermeniler", Belgeler, Sayı:17 (Ankara 1988), s. 365-434.

Bozkurt, Gülnihal, Alman-İngiliz Belgelerinin ve Siyasi Gelişmelerin Işığı Altında Gayrimüslim Osmanlı Vatandaşlarının Hukuki Durumu (1839-1914), Ankara 1989.

Cemal Paşa, Hatırat (1913-1922), İstanbul 1922.

Cevdet Paşa, Tarih-i Cevdet, C. II, yeni tertip, 2. Baskı, İstanbul 1309.

Çark, Rh. Y.G., Türk Devleti Hizmetinde Ermeniler, 1453-1953, İstanbul 1953.

Dadrian, Vahakn N., Ulusal ve Uluslararası Hukuk Sorunu Olarak Jenosid, İstanbul 1995.

Demirkent, Işın, Urfa Haçlı Kontluğu Tarihi, İstanbul 1974.

Der-Karabetian, Aghop H.; "Image and Self-Image of Armenians in Lebanon: A Psychosocial Perspective, "The Armenian Image in History and Literature, Editor: Richard G. Hovannisian, Malibu, California 1981, s. 241-249.

Ener, Kasım, Çukurova Kurtuluş Savaşından Adana Cephesi, Ankara 1970.

Erim, Nihat, Devletlerarası Hukuk ve Siyasi Tarih Metinleri: Osmanlı İmparatorluğu Andlaşmaları, C. I, Ankara 1953.

Erkin, Feridun Cemal, Türk-Sovyet İlişkileri ve Boğazlar Meselesi, Ankara 1968.

Eryılmaz, Bilal, Osmanlı Devleti'nde Millet Sistemi, İstanbul 1992.

Fromkin, David, Barışa Son Veren Barış: Modern Ortadoğu Nasıl Yaratıldı? (1914-1922), İstanbul 1993.

Ghazarian, Salpi Haroutinian, "Brave New World: Armenians in Transition", Armenian Voice, Sayı:11 (February 1992), s. 12-15.

Goodsell, Fred Field, "Tarihsel Görünüm", İstanbul 1920, Editor: Clarence Richard Johnsan M.A., çev. Sönmez Taner, İstanbul 1995, s.21-81.

Gönlübol, Mehmet-Haluk Ülman, "İkinci Dünya Savaşından Sonra Türk Dış Politikası (1945-1964), Genel Durum", Olaylarla Türk Dış Politikası, 1919-1973, C. I,4. Baskı, Ankara 1977, s.195-345.

Göyünç, Nejat, Osmanlı İdaresinde Ermeniler, İstanbul 1983.

Granville, Edgar, "La tsarisme en Asia Mineure", RPI, 1917, Türk. tcr., Orhan Arıman, Çarlık Rusyası'nın Türkiye'deki Oyunları, Ankara 1967.

Heyd, W., Histoire du Commerce du Levant au MoyenAge, Paris 1936, Türk, trc., Enver Ziya Karal, Yakın Doğu Ticaret Tarihi, Ankara 1975.

Histoire des Arméniens, Sous La Direction de Gérard Dédéyan, Editions Privat, 1982.

Hocaoğlu, Mehmed, Tarihte Ermeni Mezalimi ve Ermeniler, İstanbul 1976.

Honigman, E., "Urfa", İA, 13. Cilt, İstanbul 1988, s. 50-57.

Hyland, Francis P., Armenian Terrorism: The Past, the Present, the Prospects, Oxford 1991.

İlter, Erdal, Ermeni Meselesi'nin Perspektifi ve Zeytun İsyanları (1780-1880), Ankara 1988.

İnalcık, Halil, "Ottoman Methods of ConQuest", SI, Vol. II (1954), s.103-129.

------------, The Ottoman Empire: The Classical Age 1300-1600, London 1973.

İnciciyan, P.G., 18. Asırda İstanbul, Trc., Hrand D. Andreasyan, 2. Baskı, İstanbul 1976.

Jaeschke, Gotthard, Türk Kurtuluş Savaşı Kronolojisi, Ankara 1970.

Jorga, N., Geschichte des Osmanischen Reiches, V, Türk. trc., B. Sıtkı Baykal, Osmanlı Tarihi, 1774-1912, C.V., Ankara 1948.

Kabaklı, Ahmet, "Türkler'den Dini Müsamaha", Tercüman, 15 Mart 1981.

Kalman, M., Batı-Ermenistan (Kürt İlişkileri) ve Jenosid, İstanbul 1994.

Karabekir, Kazım, İstiklal Harbimiz, 2. Baskı, İstanbul 1969.

Kaal, Enver Ziya, Osmanlı Tarihi: Nizam-ı Cedit ve Tanzimat Devirleri (1789-1856) C.V. 2. Baskı, Ankara 1961.

Kaal, Enver Ziya, Osmanlı Tarihi: Birinci Meşrutiyet ve İstibdat Devirleri (1876-1907), C. VIII, Ankara 1961.

Karpat, Kemal, "Ottoman Population Records And The Census of 1881/82-1893", IJMES, IX(2), May 1978, s.237-274.

Kaşgarlı, Mehlika Aktok, "Ortaçağ Ermeni Tarihleri Kritiği", Tarih Boyunca Türkler'in Ermeni Toplumu İle İlişkileri, Ankara 1985, s.323-330.

Katliam (Albüm), İstanbul 1993.

Kazıcı, Ziya-Mehmet Şeker, İslam-Türk Medeniyeti Tarihi, İstanbul 1981.

Kévorkian, Raymond H.-Paul B. Paboudjian, Les Arméniens dans L'Empire Ottoman, Paris 1992.

Kırzıoğlu, M. Fahrettin, Kars Tarihi, I. Cilt, İstanbul 1953.

Kocabaşoğlu, Uygur, Kendi Belgeleriyle Anadolu'daki Amerika: 19. Yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'ndaki Amerikan Misyoner Okulları, İstanbul 1989.

Kodaman, Bayram, Sultan II. Abdülhamid Devri Doğu Anadolu Politikası, Ankara 1987.

Köprülü, Fuad, "Türk Edebiyatının Ermeni Edebiyatı Üzerindeki Te'sirleri", Edebiyat Araştırmaları, Ankara 1966, s. 236-269.

Küçük, Cevdet, "XIX. Asırda Anadolu'da Ermeni Nüfusu", Türk tarihinde Ermeniler, İzmir 1983, s. 75-95.

Lowry, Heath W., "Nineteenth and Twentieth Centurt Armeniane Terrorism: Threads of Continuety", International Terrorism and the Drug Connection, Ankara 1984, s.71-83.

Lozan Barış Konferansı: Tutanaklar-Belgeler: Konferansta İmzalanan Senetler (30 Ocak ve 24 Temmuz 1923), İkinci Takım, Cilt II, çev., Seha L. Meray, İstanbul 1993.

Mayewski (General), Van, Bitlis Vilayetleri Askeri İstatistiği, İstanbul 1330.

Moltke, Helmuth von, Briefe über Zustande und Begeberheitenin der Turkei aus den Jahren 1835 bis 1839, Berlin 1917, Türk. trc., Hayrullah Örs, Türkiye Mektupları, İstanbul 1969.

Németh, Gyula, Attila és Hunjai, Budapest 1940, Türk. trc., Şerif Baştav, Attila ve Hunları, İstanbul 1962.

Ormanian, Malachia, The Church of Armenian, trans. by M. Gregory and ed. by T. Poladian, London 1955.

Osmanlı İmparatorluğu Tarihi, I. Yayın Yönetmeni: Robert Mantran, çev., Server Tanilli, İstanbul 1991.

Ostrogorsky, George, Bizans Devleti Tarihi, çev., Fikret Işıltan, Ankara 1981.

Öke, Mim Kemal, "The Responses of Turkish Armenians to the Armenian Question, 1919-1926", Armenians in the Ottoman Empire and Modern Turkey (1912-1926), İstanbul 1984, s. 70-101.

Özkaya, Yücel, "Arşiv Begelerine Göre XVIII. Yüzyıl ve XIX. Yüzyıllarda Osmanlı İmparatorluğu'nda Ermeniler'in Durumu", Tarih Boyunca Türklerin Ermeni Toplumu İle İlişkileri, Ankara 1985, s. 149-158.

Öztoprak, İzzet, Kurtuluş Savaşı'nda Türk Basını, ankara 1981.

"Political Rally for Lisbon Five", The Armenian Weekly, 11 Şubat 1984.

Reşit, Ahmet, Ekaliyetlerin Himayesi, İstanbul 1933.

Sakarya, İhsan, Belgelerle Ermeni Sorunu, 2. Baskı, ankara 1984.

Sanjan, Avedis K., The Armenian Communities in Syria under Ottoman Dominion, Cambridge 1965.

Sarıhan, Zeki, Kurtuluş Savaşı Günlüğü, I. Ankara 1993.

Sarkissian, Karekin, "The Armenian Church in Contemporary Times", Religion In The Middle East'den ayrı basım, Cambridge University Press, 1969.

Sevim, Ali, Genel Çizgileriyle Selçuklu-Ermeni İlişkileri, Ankara 1983.

Shaw, Stanford J., "Ottoman Population Movements During The Last Years of the Empire, 1885-1914: Some Preliminary Remarks", JOS, I, İstanbul 1980, s.191-205.

Sırma, İhsan Süreyya, "Tanzimat Fermanının Tahlili", Tanzimatın 150. Yıldönümü Uluslararası Sempozyumu(Bildirileri), Ankara 1991, s.95-100.

Sonyel, Salahi R., Türk Kurtuluş Savaşı ve Dış Politika, I. Ankara, 1973.

Soysal, İsmail, Tarihçeleri ve Açıklamaları ile Birlikte Türkiye'nin Siyasal Andlaşmaları, 1920-1945, C. I., Ankara 1989.

Süslü, Azmi, Ermeniler ve 1915 Techir Olayı, Ankara 1990.

Sykes, M., Through Five Turkish Provinces, London 1900.

Şener, Abdülkadir, "İslam Hukukunda Gayri Müslimler", Türk Tarihinde Ermeniler, İzmir 1983, s. 41-56.

Şimşir, Bilal N., Deportes of Malta, İstanbul 1976.

Tekin, Mehmet, Hatay Tarihi, Antakya 1993.

Tekirdağ, M.C. Şehabeddin, "Lübnan", İA, 7. Cilt, İstanbul 1988, s. 101-107.

Toker, Metin, Türkiye Üzerinde 1945 Kabusu, II. Baskı, Ankara 1971.

Tuğlacı, Pars, İstanbul Ermeni Kiliseleri, İstanbul 1991.

Turan, Osman, Türk Cihan Hakimiyeti efkuresi Tarihi, C. II, İstanbul 1969.

Türkmen, Fikret, Türk Halk Edebiyatının Ermeni Kültürüne Tesiri, İzmir 1992.

Türközü, H. Kemal(Erdal İlter), Türkmen Ülkesi(=Doğu Anadolu) Adı ve Emperyalizmin Etkileri, Ankara 1985.

Umar, Bilge, Türkiye'deki Tarihsel Adlar, İstanbul 1993.

Uras, Esat, The Armenians in History and the Armenian Question, İstanbul 1988.

Urfalı Mateos Vekayi-Namesi ve Papaz Grigor'un Zeyli, Türk. çev., Hrant D. Andreasyan, ankara 1962.

Yavuz, Bige, Kurtuluş Savaşı Döneminde Türk-Fransız İlişkileri, Fransız Arşiv Belgeleri Açısından (1919-1922), Ankara 1994.

Yerasimos, Stefanos, Milliyetler ve Sınırlar: Balkanlar, Kafkasya ve Ortadoğu, İstanbul 1994.

Yıldırım, Hüsamettin, "The role of Armenian Religious People in the Armenian Rebellious Movements", Kars and Eastern Anatolia in the Recent History of Turkey Symphosium and the Excavation (Kars-Subatan), Ankara 1994, s.223-230.

Yurtsever, Cezmi, Ermeni Terörü-Gelişimi ve Analizi, İstanbul 1987.

Kaynak : Turkatak.gen.tr                                                                                       mb-bilgi@dumlupinar.edu.tr